insanlar çiçektiler, sonrası sorma, bir eve sığmaz oldu kandan ipler dizdim as sonsuza uzayan çamaşırlarını yakın zaman diye inandılar güneşin yankıyla suya batışını -ki kafestir insana dünya. ve’l leyli izâ…
insanlar çiçektiler, sonrası sorma, bir eve sığmaz oldu kandan ipler dizdim as sonsuza uzayan çamaşırlarını yakın zaman diye inandılar güneşin yankıyla suya batışını -ki kafestir insana dünya. ve’l leyli izâ yağşâ zannetmekten rüya oldum sanrına bir dirilik ezberledim gözlerinde yeniden ölmek için, yeniden yaşadım diyebilmek için kimsenin mezarı kalmadı yatıya uçuştu perdeleri korkuya açılan pencerelerde ben ki: baykuş, sarı bir intihar notuyum gecede