Onu aşağı çeken kin ve “yaracıkları” bıraktığı için, şu an tasasız ve kıvrak bir hâlde. Hiçbir şeyin olmadığı yerde ne vardır? Hiçbir şey olmadığında bile var olan mekân; “tasasız ve kıvrak”a dönüştürülen ben…
Onu aşağı çeken kin ve “yaracıkları” bıraktığı için, şu an tasasız ve kıvrak bir hâlde. Hiçbir şeyin olmadığı yerde ne vardır? Hiçbir şey olmadığında bile var olan mekân; “tasasız ve kıvrak”a dönüştürülen ben olsam. Hiçlik hâli telaşlandırsa da daha cazip geliyor; maddesellikten uzak olma hâli. Bir şey hep var mı? Bir şey, biz ketum hayvanlar olsak da olmasak da hep var mı? O nârâ beni irkiltti. Yetip yetişip yeşertti. Bu ruh nardır, nârâdır, mânâdır ve candır. Mutlaktır ve mutlaka vardır; özdedir. Zaman nârâda mutlaka vardır, mutlakça vardır; mânâca derindir ve bence güzeldir.