Hüseyin Avni Dede’nin şiiri, gürültüden uzak bir çınar altında demlenmiş çay gibidir: tek şekerli, yumuşak ama derin. Sert söylemlerin, gürültülü manifestoların arasında o, sessizliğin gücünü seçer. Ne bir…
Hüseyin Avni Dede’nin şiiri, gürültüden uzak bir çınar altında demlenmiş çay gibidir: tek şekerli, yumuşak ama derin. Sert söylemlerin, gürültülü manifestoların arasında o, sessizliğin gücünü seçer. Ne bir akıma teslim olur ne de bir gruba sığınır; kendi yolunda, kendi ritmiyle ilerler. Şehirlerin kalabalığına karışmaz, doğanın kucağında kendi iç ahengini kurar. Sanki gizli bir inanç taşır içinde; okuyucuya hem sır verir hem de sırrını saklar. Az konuşan ama çok şey anlatan bir bilgedir Dede. Gözlerindeki gülümseme, heybetini gizler; sözlerindeki sadelik ise derinliği. Onu anlamak için sadece okumak yetmez, içselleştirmek gerekir. Edebiyatın özlemini duyduğu o dinginliği, onun satırlarında aramak lazım.
