Gözlerin bir daha dönmeyecekmiş gibi uzaklaşırken, sessizlikte beklemekten başka çare kalmıyor. Sen hayallerinden vazgeçmezsin, o ise kendi varlığından habersizdir. Ben de o bakışları unutamam, sen de içimdeki…
Gözlerin bir daha dönmeyecekmiş gibi uzaklaşırken, sessizlikte beklemekten başka çare kalmıyor. Sen hayallerinden vazgeçmezsin, o ise kendi varlığından habersizdir. Ben de o bakışları unutamam, sen de içimdeki yansımanın peşini bırakmazsın. Belki yüreğimi avutacak bir şeyler bulabilirim ama sana olan akışı durdurmak elimde değil. Her dizenin ardında bir bekleyiş, her kelimede bir vazgeçiş gizli. Melek Kıncır’ın şiirleri, ayrılığın sessiz çığlıklarını fısıldıyor; ne tam bir teslimiyet ne de umutsuz bir isyan. Sadece o ince çizgide, kaybolanla kalanın arasında titreşen bir duyarlılık. Kırık bir aynadan yansıyanlar gibi, her satırda başka bir yüz, başka bir acı beliriyor.