Boşluğun ortasında savrulup duruyorum; sesim, yalnızca annemin adıyla yankılanıyor kulaklarımda. Önce babasız kaldım, sonra da kendime bile yabancılaştım. Artık ne bir sığınak var ne de bir yol gösteren…
Boşluğun ortasında savrulup duruyorum; sesim, yalnızca annemin adıyla yankılanıyor kulaklarımda. Önce babasız kaldım, sonra da kendime bile yabancılaştım. Artık ne bir sığınak var ne de bir yol gösteren. Yalnızca ben, bu karanlıkta, kimsesizlerin gölgesinde, kör bir kuş misali, isimsiz bir mezarlığın başında dikiliyorum. İçimdeki sessizlik, çığlıklarımı bile bastırıyor. Hayatın anlamını ararken kaybettiklerim, beni her geçen gün biraz daha yalnızlığa gömüyor.
