Arif, gözünü kızın yüzünden, hele hele gözlerinden ayıramıyordu. Kız gerçekten çok güzeldi. Hele gözleri, âşıkların şiirlerinde anlata anlata bitiremediği türden, yakıcı, kavurucu, delici bir şeydi. Yok yok…
Arif, gözünü kızın yüzünden, hele hele gözlerinden ayıramıyordu. Kız gerçekten çok güzeldi. Hele gözleri, âşıkların şiirlerinde anlata anlata bitiremediği türden, yakıcı, kavurucu, delici bir şeydi. Yok yok, bunların ötesinde; “kıyıcı” bir gözdü. Evet, tam anlamıyla öyleydi. Kıyıcıydı. İnsan bu gözler için her şeye kıyardı. Malına, mülküne, gençliğine, hatta hatta, insan bu gözler için hayatına bile kıyabilirdi.
