Sessizliğin diliyle yazıldı her mısra… Bir çocuğun toprağa bıraktığı oyuncaktan, bir annenin semaya yükselen ağıdından, bir taşın gölgesinde kılınan son namazdan damladı bu dizeler. Kudüs’ün yorgun kubbesiyle…
Sessizliğin diliyle yazıldı her mısra… Bir çocuğun toprağa bıraktığı oyuncaktan, bir annenin semaya yükselen ağıdından, bir taşın gölgesinde kılınan son namazdan damladı bu dizeler. Kudüs’ün yorgun kubbesiyle, Gazze’nin suskun sokaklarıyla konuşur her kelime. Bazen bir seccade kadar sade, bazen bir enkaz kadar yaralıdır. Bir duanın içinde saklanan direnişi, bir gözyaşının içinde büyüyen umudu taşır. Zamanın ve zulmün unutturmaya çalıştığı her şey, burada kelime kelime yeniden hatırlatılır. İnsanlığın sustuğu yerde şiir konuşur artık. Çünkü şiir, bazen bir silah değil, bir sığınaktır. Ve bu sayfalarda, her sığınak biraz da yıkılmış bir evin duvarıdır.
