Gece yarısı gökyüzünde asılı kalan ay, sanki benimle alay ediyordu. O küreklerin her çekişinde, dalgalara karşı verdiğim amansız mücadeleyi izliyordu. "Sen de mi bittin?" diye sordum ona, sesim yorgunlukla…
Gece yarısı gökyüzünde asılı kalan ay, sanki benimle alay ediyordu. O küreklerin her çekişinde, dalgalara karşı verdiğim amansız mücadeleyi izliyordu. "Sen de mi bittin?" diye sordum ona, sesim yorgunlukla çatlıyordu. Bir zamanlar şairlerin dizelerinde soluklanan, âşıkların fısıldadığı o gizemli parıltı, artık insanların kirli ellerinde sıradan bir nesneye dönüşmüştü. Üzerine basılmış, çiğnenmiş, anlamı tüketilmişti. Ona bağırdım: "Artık ışıldamanın ne anlamı var ki? Kimse sana bakıp hayal kurmuyor. Sen de bizim gibi oldun – ete kemiğe büründün, ruhunu kaybettin." Dalgaların arasında kaybolan sesim, belki de ayın son şakasına karıştı gitti.
