Stig Dagerman’ın kaleminden dökülen bu satırlar, insanın içindeki o bitmek bilmeyen avuntusuzluk arayışını çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Bir yanda, yaşamın her anına sinsice sızan sahte umutlar…
Stig Dagerman’ın kaleminden dökülen bu satırlar, insanın içindeki o bitmek bilmeyen avuntusuzluk arayışını çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Bir yanda, yaşamın her anına sinsice sızan sahte umutlar, güçsüzlüğü daha da derinleştiren yalan teselliler; diğer yanda ise insanı geçici de olsa özgürleştiren, gerçek bir dokunuş. Dagerman’a göre tek gerçek avuntu, bireyin kendi bütünlüğünü, sınırlarını ve o sınırlar içinde var olma gücünü hissetmesinden doğuyor. 1940’ların İsveç edebiyatında çığır açan yazar, işçi sınıfından gelmiş, taşrada büyümüş bir ses olarak dikkat çekti. 1940’ların ortasında yazdığı eserlerle geniş yankı uyandırdıktan sonra, 1949’da ansızın suskunluğa gömüldü. Beş yıl sonra, henüz otuz bir yaşındayken hayata veda ettiğinde, ardında bıraktığı satırlar hâlâ taze bir acıyı ve insanın varoluş sancısını fısıldıyor.
