Gözler bir resme takıldığında, sessizlik konuşmaya başlar. Orada duran figürler, hareketsiz olsalar da, izleyenin içine dokunur; bir şeyler kımıldatır. Yürek atışları hızlanır, bakışlar bulanır. Sanki o karede…
Gözler bir resme takıldığında, sessizlik konuşmaya başlar. Orada duran figürler, hareketsiz olsalar da, izleyenin içine dokunur; bir şeyler kımıldatır. Yürek atışları hızlanır, bakışlar bulanır. Sanki o karede donup kalmış her şey, bir anda can bulur: kuşlar kanat çırpar, şiir son dizesine ulaşır. Ama asıl değişen, resme bakanın kendisidir. Orhan Aktaş’ın *Sözüm Ona*’sı, bu durgunluğun ardındaki fırtınayı anlatıyor; suskunluğun nasıl da en gür seslere dönüştüğünü gösteriyor. Sayfalar arasında gezinirken, her satırda yeni bir anlam katmanı açılır. Görünenin ötesine geçen, duyguyu kelimelere sığdıramayan bir yolculuk.
