“Toprak soğuk. Eller toprakta. Yüz neredeyse toprakta. Karanlık tam. Fener titriyor. Titrediğinde eller duruyor, titreme geçtiğinde eller yeniden toprakta. Tünel dar. Bu kadar dar olacağını bilmiyordum…
“Toprak soğuk. Eller toprakta. Yüz neredeyse toprakta. Karanlık tam. Fener titriyor. Titrediğinde eller duruyor, titreme geçtiğinde eller yeniden toprakta. Tünel dar. Bu kadar dar olacağını bilmiyordum. İnsanın içinde bir yer var, tam göğsün altında, tam mideyle yüreğin birleştiği yerde, korku oraya çöküyor. Çöktü. Ağır. Kımıldamıyor.” Kerem Bakıcı, sevgilisinden gelen mektuplar kesilince, yedi yıllık mahpusluğun ardından hapishaneden kaçan Merdan’ın hikâyesini anlatıyor. Ancak bu kaçış bir özgürlük getirmiyor ona. Ruhunun tüm azabıyla karanlık bir dünyanın içinde buluyor kendini. Saye’nin izinde, kaybolan yılların gölgesinde karla kaplı, soğuk sokakları arşınlarken; yarım akıllı Fehmi’nin sattığı akılla, Dayı’nın Kahvehanesi’ne sinmiş ağır yalanlarla ve babasının karanlık mirasıyla yüzleşmek zorunda kalıyor. Tutkusu arttıkça çaresizliği, çaresizliği arttıkça tutkusu büyüyor. Söyletme, Çok Ağlarım, sevdayı ve varoluşu sorgulatan bir ilk roman…
