Gülten Yılmaz’ın *Sonsuzluğa Şiirler* adlı kitabı, yaşamın çıplak gerçekliğiyle şiirin samimiyetini buluşturan bir yolculuk sunuyor. Afşar Timuçin’in de vurguladığı gibi, burada söz konusu olan sadece dizeler…
Gülten Yılmaz’ın *Sonsuzluğa Şiirler* adlı kitabı, yaşamın çıplak gerçekliğiyle şiirin samimiyetini buluşturan bir yolculuk sunuyor. Afşar Timuçin’in de vurguladığı gibi, burada söz konusu olan sadece dizeler değil, bir varoluş biçimi. Yazar, hayatın karmaşasını gizlemeden, süzmeden, olduğu gibi kâğıda dökerken, şiiri de bu dürüstlüğün aynası haline getiriyor. Kendini saklamayan, süslemeye ihtiyaç duymayan bir anlatımla, yaşadıklarını olduğu gibi aktarıyor; ne abartı, ne kaçamak. Kirlenmeden, kirletmeden, özenle korunan bir içtenlik bu. Çünkü şiir, yaşamın gölgesinde kalamaz; yaşamı kavrayamayan, şiiri de kavrayamaz. Yılmaz’ın dizeleri, bu yüzden sadece kelimelerden ibaret değil, bir duruşun, bir tavrın yansıması. Okurunu da bu samimiyetin içine çekerek, sanatın ve hayatın kesiştiği o ince çizgide buluşturuyor.