Havanın buz kestiği, yüreğin sessizliğe gömüldüğü anlarda bir şey hep kayıp hissettirir insana. Eller titrer, yazmak gelmez içinden; kışın ağırlığı çöker omuzlara, umut bile donuklaşır. Peki, eksik olan ne?…
Havanın buz kestiği, yüreğin sessizliğe gömüldüğü anlarda bir şey hep kayıp hissettirir insana. Eller titrer, yazmak gelmez içinden; kışın ağırlığı çöker omuzlara, umut bile donuklaşır. Peki, eksik olan ne? Bir şarkının nağmesi mi, yoksa bir şiirin satırları mı? Belki de sadece içindeki o boşluğu dolduracak bir nefes... Asuman Aray’ın *Soluk Soluğa*’sı, bu donukluğun içinde kaybolanları, sessiz çığlıkları ve aranılan o "bir şey"i anlatıyor. Kısacık ama derin sayfalarında, soğuktan uyuşmuş bir yüreğin kendi sesini bulma çabasını duyacaksınız.
