Radyodaki eski şarkılar son notalarını bırakıp gittiğinde, ev sessizliğe bürünür. Telefonun yanıp sönen ışığı, cevapsız çağrıların bekleyişinde; televizyon ekranı karanlık, dışarıdaki yıldızlar ise iç mekânı…
Radyodaki eski şarkılar son notalarını bırakıp gittiğinde, ev sessizliğe bürünür. Telefonun yanıp sönen ışığı, cevapsız çağrıların bekleyişinde; televizyon ekranı karanlık, dışarıdaki yıldızlar ise iç mekânı aydınlatan tek ışık kaynağıdır. Düşünceler parmak uçlarında dans ederken, kalp kendi ritmini tutar. Gözler ve kulaklar, görünmeyen bir diyalogun içinde kaybolur; ayaklar, hiç adım atmadığı yollarda dolaşır gibi hissettirir. Şimdi bellek bomboş, geçmişin yükü yok. Sadece bakmak var, sadece izlemek. Sorular susmuş, cevaplar aranmıyor. İnsan olmanın tuhaf hazzıyla, yıldızların altında sessiz bir gurur taşınır. An, saf ve yalın, kendini sunar.
