Yusuf Alper’in dizelerinde zaman, geçmişten geleceğe uzanan bir sorgulama haline dönüşüyor. Dış dünyanın çürüyen yüzü, insanın içine değil, insanlığın ta kendisine yöneltilmiş bir eleştiriye dönüşüyor. Şair…
Yusuf Alper’in dizelerinde zaman, geçmişten geleceğe uzanan bir sorgulama haline dönüşüyor. Dış dünyanın çürüyen yüzü, insanın içine değil, insanlığın ta kendisine yöneltilmiş bir eleştiriye dönüşüyor. Şair, kaygılarını, korkularını ve isyanını bireysel bir sancı olarak değil, kolektif bir vicdan muhasebesi olarak işliyor. Sömürüye teslim olmuş, baskı altında ezilen, yozlaşmış bir dünyada, kendini insan adına parçalayan bir ses çıkıyor karşımıza. Her dize, hem bir ayna hem de bir hesaplaşma: Acaba biz, bu çürümenin neresindeyiz? Alper, şiiriyle sadece duyguları değil, düşünceleri de harekete geçiriyor; okuru, kendi varoluşunu ve çevresindeki dünyayı yeniden düşünmeye çağırıyor.
