Hayatın akışı içinde bir gün fark ettim: tuttuğum el, aslında benim kendi elimmiş. Başlangıçta yalnızlık belki sıradan bir gölge gibiydi, ama zamanla o gölge büyüdü, derinleşti. Yalnızlığımı besledim, ona…
Hayatın akışı içinde bir gün fark ettim: tuttuğum el, aslında benim kendi elimmiş. Başlangıçta yalnızlık belki sıradan bir gölge gibiydi, ama zamanla o gölge büyüdü, derinleşti. Yalnızlığımı besledim, ona şekil verdim; o da beni dönüştürdü. Yıllar geçtikçe yükseldim, adımlarım daha da yalnızlaştı. Şimdi öyle bir noktadayım ki, etrafımda kimse yok – sadece ben ve bu sessizliğin içinde kaybolan düşüncelerim. Her adım, biraz daha uzaklara götürdü beni; her terfi, biraz daha yalnız bıraktı. Artık yalnızlık, bir yaşam biçimi oldu.
