Benim şiirlerimin memleketidir bu ışık. Ateşine incecik bir iple dokunan o nazik mum, mısralarımın ayak bastığı topraktır. Yeter ki ışık yansın diye, sükûnetle, hiç ses çıkarmadan erir durur. Bazen küçücük bir…
Benim şiirlerimin memleketidir bu ışık. Ateşine incecik bir iple dokunan o nazik mum, mısralarımın ayak bastığı topraktır. Yeter ki ışık yansın diye, sükûnetle, hiç ses çıkarmadan erir durur. Bazen küçücük bir rüzgâr öyle güçlü üfler ki ateşin dumanını gecenin ensesine, Tüm oda şiirlerimin memleketi gibi kokar. Ben onun aydınlığında yazılırken defterime, Hep bir garip korku eline alır benliğimi. Bir gün yazdıklarıma yetişmeye çalışırken, Olur da nefesim söndürürse mum ışığını, Şiirlerim gurbet elde ne yapar? Karanlığın onları tutsak ettiğini düşünmek bile içimdeki umudu hırpalar. Öylesine benimsemişim ki bu loş ışığı, Sanırım artık o benim de memleketim, şiirlerimin olduğu kadar. 21.12.2024
