Aydil Erol’un *Şiirler* kitabı, edebiyatın köhnemiş kalıplarına başkaldıran bir duruşun ürünü. Şair, yapmacık dilden uzaklaşarak sokakların, günlük hayatın içinden konuşmayı seçti. Bu tercih, sadece bir üslup…
Aydil Erol’un *Şiirler* kitabı, edebiyatın köhnemiş kalıplarına başkaldıran bir duruşun ürünü. Şair, yapmacık dilden uzaklaşarak sokakların, günlük hayatın içinden konuşmayı seçti. Bu tercih, sadece bir üslup değişikliği değil, aynı zamanda şiirin öznesini de dönüştürdü. Artık kahramanlar, Süleyman Efendi gibi sıradan insanlardı; onların dertleri, sevinçleri ve basit ama derin hikâyeleri şiirin merkezine yerleşti. Orhan Veli’nin izinde ilerleyen Erol, ustalığın rahat koltuğunu terk edip çıraklığın taze heyecanına sarıldı. Şiirini, alaycı bir sevecenlikle örerek başkalarının sesini kendi sesine kattı. Her dize, bir yaşam kesitini yansıtırken, dilin sınırlarını zorladı. Acemiliğin cesaretiyle yazılan bu şiirler, edebiyatın soylu konularına ince bir gülümsemeyle meydan okuyor.
