Şiir, uyanıkken düş görmek gibidir; anlamını ve izlerini taşıyan şair, sözcükleri okurun zihnine bırakır gider. Okurun belleğinde kalanlar, tıpkı bir rüyanın parçaları gibi dağınık, eksik ama canlıdır. Şiir de…
Şiir, uyanıkken düş görmek gibidir; anlamını ve izlerini taşıyan şair, sözcükleri okurun zihnine bırakır gider. Okurun belleğinde kalanlar, tıpkı bir rüyanın parçaları gibi dağınık, eksik ama canlıdır. Şiir de bu parçalarla var olur, onlarla soluk alır. Şair, rüyayı kuran, yazıya döken ve ardından sessizce çekilen kişidir. Geriye sadece sözcüklerin dansı, anlamın izi kalır. Okur ise bu izleri sürer, kendi dünyasında yeniden şekillendirir. Şiir, işte bu buluşmanın adıdır: bir rüyanın izini sürmek, onu çoğaltmak.