Gecenin bitmek bilmeyen sessizliğinde, sensizliğin ağırlığı omuzlarıma çöker. Her adım, her nefes, yokluğunun izini sürer gibi. Seni aramak, yalnızlığın kapısını çalmak gibiydi; umutlar kırılırken, yürek…
Gecenin bitmek bilmeyen sessizliğinde, sensizliğin ağırlığı omuzlarıma çöker. Her adım, her nefes, yokluğunun izini sürer gibi. Seni aramak, yalnızlığın kapısını çalmak gibiydi; umutlar kırılırken, yürek paramparça. Yollarda yürüdükçe, her köşe başında sensizliğe doğru sürüklenmek, nasıl da yorucu, nasıl da acı vericiydi. Mevsimler değişir gibi çekip gittin; ardında sararmış yapraklar, kırık düşler bıraktın. Şimdi soruyorum: Kaç mevsim geçer yüreğimden? Kaç güneş doğar sensiz sabahlarda? Kaç yağmur damlası düşer saçlarıma, kaç ışık huzmesi bulutlara karışır? Bilemezsin. Çünkü sen hiç gerçekten sevmedin. Sadece gitmeyi, terk etmeyi, dönmemeyi bildin. Oysa gülüşün, o kadar güzeldi ki... Belki de en çok onu özlüyorum.
