Sokaklar bir zamanlar şiirin soluk aldığı yerlerdi; artık o soluğun kesildiği bir yıkıntıya dönüştü mü? Sertaç Çıralı’nın dizeleri, bu sorunun peşine düşüyor. Sayfalar arasında gezinen her kelime, kaybolan bir…
Sokaklar bir zamanlar şiirin soluk aldığı yerlerdi; artık o soluğun kesildiği bir yıkıntıya dönüştü mü? Sertaç Çıralı’nın dizeleri, bu sorunun peşine düşüyor. Sayfalar arasında gezinen her kelime, kaybolan bir dilin, unutulan bir duyarlığın izini sürüyor. Şehirlerin betonlaşan yüzünde, insanların birbirine yabancılaştığı anlarda, şiir nerede duruyor? Çıralı, bu sessizliğin içinden sesleniyor; bazen hüzünle, bazen öfkeyle, bazen de umudun kırıntılarını ararcasına. Kitap, modern hayatın gürültüsünde kaybolan anlamları yeniden aramaya çağırıyor. Her dize, bir anı, bir hayal kırıklığı ya da küçük bir isyan olabilir. Okuyucu, sayfaları çevirdikçe kendini bir aynanın karşısında buluyor; belki de şiirin ölmediğini, sadece unutulduğunu fark ediyor. Çıralı’nın kalemi, bu unutkanlığa karşı bir başkaldırı gibi.
