Şeyda’nın elinden örgü iğnesi düşmezdi, ama gözleri her şeyi delip geçerdi sanki. Bakışlarıyla ortalığı kasıp kavurur, düşünceleriyle herkesi dize getirirdi. "Durma!" diye buyururdu, durmak nedir bilmezdi. Ne…
Şeyda’nın elinden örgü iğnesi düşmezdi, ama gözleri her şeyi delip geçerdi sanki. Bakışlarıyla ortalığı kasıp kavurur, düşünceleriyle herkesi dize getirirdi. "Durma!" diye buyururdu, durmak nedir bilmezdi. Ne kadar çok şey görse de, aslında hiçbir şeyi görmezdi; yanlış yerden bakmanın cezasıydı bu. Mahkemede bile dik duruşunu bozmadı: "Bu bakışlarınızı hiç beğenmedim, Hâkim Bey," dedi, soğukkanlılıkla. Hâkim ise sanığın kravatına, şık ceketine, hele o gözlerine takılıp kaldı. "Suç neydi unuttum," diye mırıldandı, "ama beraat etsin. Güzel gözleri var çünkü..." Şeyda’nın dünyasında her şey bir örgü gibiydi; karmaşık, dolaşık, ama sonunda bir desen çıkıyordu ortaya.
