Gün doğarken hüzünle karışan sevinçler, hayatın her anında kendini gösterir. Yarım kalmış hikâyeler, eksik kalan anılar ve bitmeyen özlemler arasında kaybolur insan. Bazen ölenler yaşar gibi gelir…
Gün doğarken hüzünle karışan sevinçler, hayatın her anında kendini gösterir. Yarım kalmış hikâyeler, eksik kalan anılar ve bitmeyen özlemler arasında kaybolur insan. Bazen ölenler yaşar gibi gelir, yaşayanlarsa sanki hiç var olmamış gibi. Umut, çorak topraklara serpilen tohum misali, insanın içindeki karanlığı aydınlatır. Hayallerin tellerine dokunmak, gökyüzünün mavisini, suyun akışını, toprağın yeşilini yeniden görmek gibidir. Hüzünlü sevinçleri seyrederken, gece karanlık, ufuk sisli, yer yine de yeşildir. Emiri’nin bu kısa ama derinlikli eserinde, hayatın kırılgan dengesi ve insanın içsel yolculuğu şiirsel bir dille anlatılıyor.