Martıların gizlendiği rüzgârların peşinde, hiçliğin kucağında var olmanın sırrını arayan bir yolculuk bu. Mehmet Akif Tutumlu’nun dizeleri, yalnızlığın insandan insana nasıl bulaştığını anlatırken, çoğul bir…
Martıların gizlendiği rüzgârların peşinde, hiçliğin kucağında var olmanın sırrını arayan bir yolculuk bu. Mehmet Akif Tutumlu’nun dizeleri, yalnızlığın insandan insana nasıl bulaştığını anlatırken, çoğul bir hayatı kucaklamanın imkânsızlığını ve cazibesini aynı anda hissettiriyor. Kırılganlıkla cesaretin, sessizlikle çığlığın arasında salınan bu şiirler, okuru yalnızca kelimelerle değil, boşluklarla da düşündürüyor. Seksen iki sayfada toplanan her dize, bir nefes alıp verme kadar doğal, bir iç çekiş kadar derin. Kimsenin öğretemediğini öğrenme umuduyla açılan bir kapı gibi, sayfalar aralanıyor ve içeri sızan ışık, karanlığı değil, gölgelerin dansını gösteriyor.
