Kimse duymadı seni. Oysa sen, sessizce döküldün herkese. Görünmeden kırıldın, gülümseyerek sustun, en çok da kendinden özür dileyemedin. İçinde büyüttüğün o küçük çığlıkları kimse fark etmedi. Ama sen hep…
Kimse duymadı seni. Oysa sen, sessizce döküldün herkese. Görünmeden kırıldın, gülümseyerek sustun, en çok da kendinden özür dileyemedin. İçinde büyüttüğün o küçük çığlıkları kimse fark etmedi. Ama sen hep taşıdın. Kimseye çaktırmadan, kimsenin yüklenemeyeceği kadar ağır bir sessizlikle… İşte o yerdesin şimdi. Yalnızlığın bile seni anlayamadığı o anlarda... Ve bu sayfalar, tam da orada başlıyor. Burada kimse sana “geçer” demeyecek. Çünkü bazı şeyler geçmez, sadece anlatılacak bir yer bulursa hafifler. Bu satırlar, sustuklarının yanına oturmak için var. Okuduğunda bir yerin acıyacak belki. Ama acıdığını fark ettiğin yer, iyileşmeye başladığın yer olacak. Çünkü bazen sadece biri anlasın yeter, bazen bir cümle seni tutar düştüğün yerden. Ve belki bu kez, o cümle buradadır.
