Gecenin en karanlık saatinde, 17 Ağustos 1999’da dünya başına yıkıldı sanki. Toprak inledi, binalar devrildi, umutlar paramparça oldu. O an, her şey bir anda yok oluverdi: ev, iş, sağlık... Ama Feride Semir…
Gecenin en karanlık saatinde, 17 Ağustos 1999’da dünya başına yıkıldı sanki. Toprak inledi, binalar devrildi, umutlar paramparça oldu. O an, her şey bir anda yok oluverdi: ev, iş, sağlık... Ama Feride Semir, yıkıntıların arasında kaybolmadı. Acıyı, korkuyu, çaresizliği yaşarken bile yaşamaktan vazgeçmedi. Bu kitap, o gecenin ardından geçen yıllarda yazılmış öykülerden oluşuyor. Her satır, kaybın gölgesinde bile umudu aramanın, sevgiyi unutmamanın, hayata tutunmanın hikâyesi. Dışarıda sis vardı, içeride hüzün. Ama içeridekiler en azından ağlayabiliyordu. Bu satırlar, o sisin içinden süzülen bir ses gibi. Yüreğinize dokunuyorsa, yaşamanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor demektir. Hayat, bazen enkazın altında bile güzellikler saklıyor. Yeter ki bakmasını bilelim.
