Suavi Kemal Yazgıç’ın *Serçe ve Taş*’ında, anılar ve unutuş arasında savrulan bir benlik arayışı var. Sözcükler, suya düşen taşlar gibi dalgalanırken, geçmişin izleri hem keskin hem de kırılgandır. "Ben"…
Suavi Kemal Yazgıç’ın *Serçe ve Taş*’ında, anılar ve unutuş arasında savrulan bir benlik arayışı var. Sözcükler, suya düşen taşlar gibi dalgalanırken, geçmişin izleri hem keskin hem de kırılgandır. "Ben" dediğimiz o geçici kimlik, zamanla nasıl dağıldığını fark ettirir bize. Hatırlamak, bir harita çizmek gibidir; ama bu harita, her an silinmeye mahkûmdur. Yazar, ince bir dille, belleğin kırılganlığını ve varoluşun geçiciliğini sorgular. Sayfalar arasında dolaşırken, unutmanın ağırlığı kadar hatırlamanın da yükünü taşırız. Kısa ama yoğun bir yolculuk sunan bu metin, sessiz çığlıklarla dolu bir iç hesaplaşma gibidir.
