Acı, sessizliğin en gür sesine dönüştüğünde, kelimeler bile yetersiz kalır. Kaybın gölgesinde kalan bir yürek, yokluğun ağırlığıyla nasıl da boğulur; beden tükenir, dil susar, ama içindeki fırtına durulmaz…
Acı, sessizliğin en gür sesine dönüştüğünde, kelimeler bile yetersiz kalır. Kaybın gölgesinde kalan bir yürek, yokluğun ağırlığıyla nasıl da boğulur; beden tükenir, dil susar, ama içindeki fırtına durulmaz. Her satır, bir çığlık gibi yükselir sayfalardan: bazen bir serçenin ince sesine benzer, bazen de koca bir evrenin sessiz çığlığına. Yitik sevginin izinde gezinirken, umutsuzluğun bile bir güzelliği olduğunu fark edersin. Kırık dökük cümleler, yarım kalan sözler, hep o kaybedilenin ardından savrulur. Bu şiirler, yalnızlığın dilsiz ağzından dökülen birer nefestir; suskunluğun içinde bile haykıran bir varoluşun izlerini taşır.
