SEN Yağmur, pırlantalarını bırakırken Senin tüm renklerine, Toprak kokun sarıp sarmalıyor güneşi, Sönen köz olsa da gülüşün büyütür ateşi. Gözlerine ışık dolsun, sen gün ışığısın, Âşıkların vuslatı sevmelerin…
SEN Yağmur, pırlantalarını bırakırken Senin tüm renklerine, Toprak kokun sarıp sarmalıyor güneşi, Sönen köz olsa da gülüşün büyütür ateşi. Gözlerine ışık dolsun, sen gün ışığısın, Âşıkların vuslatı sevmelerin zamanısın. Yüreğinden bir damla ışık saçar doğaya Her zerre katreye vurgun âşıklar sana. Ay utanır ışığından, sözlerin bal damlası, Sarı bir gül yaprağında sevimli, çiğ tanesi, Bir bakışın hayat verir kurumuş topraklara, Işığın can verir sararmış yapraklara. Toprağımsın, tohumumsun sen, su gibi aziz, Takvimlere sığmaz seninle hikâyemiz. Yıldızlar gözlerinde parıldayan elalar, Işıklı yüzünle büyülenir mukaddes akşamlar, Şifalı ellerinle devadan bir parçasın, Sen kırk yıl kadim arkadaş hatırısın, Bir kahveye sığmayan vefanın kutsalısın.