Bir zamanlar insan, doğanın parçasıydı. Sonra onu ölçtü, biçti, sınıflandırdı… Ve unuttu: kendisinin de o denklemin içinde olduğunu. “SEN, BENİM”, bilimin kesinliğiyle sezginin belirsizliği arasında sıkışmış…
Bir zamanlar insan, doğanın parçasıydı. Sonra onu ölçtü, biçti, sınıflandırdı… Ve unuttu: kendisinin de o denklemin içinde olduğunu. “SEN, BENİM”, bilimin kesinliğiyle sezginin belirsizliği arasında sıkışmış bir kadının — Duygu’nun — içsel dönüşümünü anlatır. Modern dünyanın yapay sessizliği içinde, doğanın fısıltısını yeniden duyan bir bilincin uyanışıdır bu. Eser, insanın yalnızca dünyayı nasıl anladığına değil, aynı zamanda dünyanın onu nasıl hatırladığına da bakmasını ister. Çünkü doğa, bizim dışımızda bir varlık değil; bizim unutulmuş benliğimizin sesidir. Bu hikâye, ilerleme adına unuttuğumuz köklerimizi hatırlatır. Ve sorar: Gerçek gelişme, doğayı kontrol etmek midir… yoksa onunla yeniden bir olmak mı? “SEN, BENİM” — sadece bir eser değil, varoluşun sessiz tarafına açılan bir aynadır.
