“Katran karası giyili bir gök, maviyi unutmuş bir dünya kadar karanlığım. Bugün günlerden cuma, irkildim aydınlığınızdan; ne kadar kirli bir aydınlık var ruhlarınızda...” Bu dörtlük, şairin içinde büyüyen…
“Katran karası giyili bir gök, maviyi unutmuş bir dünya kadar karanlığım. Bugün günlerden cuma, irkildim aydınlığınızdan; ne kadar kirli bir aydınlık var ruhlarınızda...” Bu dörtlük, şairin içinde büyüyen karanlığı ve dış dünyadan aldığı soğuk yansımaları dile getiriyor. Katran karası bir gökyüzü, mavinin unutulduğu bir dünya... Bu sözlerle şair hem kendi içindeki derin karanlığı hem de toplumsal aydınlığın kirini bir araya getiriyor. Bu karanlık, sadece bireysel bir his değil, aynı zamanda şairin yaşadığı dünyanın acımasızlığının da bir simgesi. Ruhların kirli aydınlığına karşı duyulan bu irkilme, okuru da aynı sorgulamaya çekiyor: Gerçek aydınlık nedir? Şair, bu karanlığın içinden bir umut ararken, okuyucuyu da aynı arayışa davet ediyor.