Gece yarısı fenerin altında beklerken, zaman sanki durmuştu. Dünlerin yükünü sırtlanmış, sessiz bir gözcü gibiydim. Derinlerde balıklar da hareketsiz kalmış, karanlığa karışmıştı ışıkları. Kanın akışı…
Gece yarısı fenerin altında beklerken, zaman sanki durmuştu. Dünlerin yükünü sırtlanmış, sessiz bir gözcü gibiydim. Derinlerde balıklar da hareketsiz kalmış, karanlığa karışmıştı ışıkları. Kanın akışı yavaşladı, uyku ağır bastı; madenler bile günün bitmek bilmeyen ağırlığından yorulup soluklanıyordu. Her şey donmuş gibiydi, sadece nefes alıp verişler duyuluyordu. Bu an, geçmişin gölgesinde kaybolmak isteyenlerin hikâyesiydi – bir duruş, bir bekleyiş, bir suskunluk.
