Gün doğarken solgun gökyüzünde, zamanın tozlu izleri arasında kaybolmuş bir gülümsemeyi arıyorum. Geçmişin keskin diline tutunup, yüreğimdeki kurumuş dere yatağına suyun sesini fısıldamak istiyorum. "Kum…
Gün doğarken solgun gökyüzünde, zamanın tozlu izleri arasında kaybolmuş bir gülümsemeyi arıyorum. Geçmişin keskin diline tutunup, yüreğimdeki kurumuş dere yatağına suyun sesini fısıldamak istiyorum. "Kum hatırlamaz belki, ama taş unutmaz," diye geçiriyorum içimden; o suyun akışını, rengini, gücünü nasıl yok sayabilirim? Bir an olsun durup kalbimi dinlesem, o eski uğultuyu duymayacak mıyım? Ve yeniden, o sonsuz akışa karışmaya hazırlanmayacak mı ruhum?