Konur at kara aygırın bir boy önünde ulu ağaca ulaştıklarında iki binici de yere atladı. Soluk soluğa kalmışlardı. Kazan, yavaşça Burla’nın çenesini avuçlarının arasına aldı. Kızarmış yanakları, ürkek ürkek…
Konur at kara aygırın bir boy önünde ulu ağaca ulaştıklarında iki binici de yere atladı. Soluk soluğa kalmışlardı. Kazan, yavaşça Burla’nın çenesini avuçlarının arasına aldı. Kızarmış yanakları, ürkek ürkek bakan gözleri seyretti acele etmeden. Sonra eğildi kırmızı dudakları öptü yumuşakça. Onlardan ayrıldığında da güzel başını göğsüne saklayarak sıkı sıkı sarıldı kıza. Kazan’a sonsuzluk kadar uzun gelen bir andan sonra, Burla yavaş bir sesle, Göz açuban gördüğüm Gönül verip sevdüğüm Beg yiğidim Kazan, dedi…
