Belleğin kumlarında kaybolanlar, bazen geri dönmek için değil, sonsuza dek gömülmek için unutulur. Neval Savak’ın *Saklıçöl*’ünde, geçmişin ağırlığı bir çöl gibi yayılır; susuzluk çekilen anılar, kum taneleri…
Belleğin kumlarında kaybolanlar, bazen geri dönmek için değil, sonsuza dek gömülmek için unutulur. Neval Savak’ın *Saklıçöl*’ünde, geçmişin ağırlığı bir çöl gibi yayılır; susuzluk çekilen anılar, kum taneleri misali akıp giderken geride yalnızca izler bırakır. Seksen sayfalık bu ince ama yoğun metin, unutmanın değil, unutulmanın peşine düşer. Kimi zaman bir mezar taşı kadar sessiz, kimi zaman bir fısıltı kadar yakıcıdır bu yolculuk. Kaybolanlar, aslında hiç var olmamış gibi mi yoksa bilinçli bir seçimle mi terk edilmiştir? Soruların cevabı, okurun kendi çölünde saklıdır belki de. Savak, kelimeleri öyle bir dokur ki, sayfalar arasında dolaşırken tozun içinde kaybolursunuz; ne aradığınızı hatırlamaz, yalnızca hissedersiniz.
