Gece yarısı, camdan süzülen yağmur damlaları dışında her yer sessiz. Saatlerdir uykusuzum, belki de kimsenin bilmediği bir gecenin ortasında, sadece ben ve içimdeki o durmak bilmeyen sözcükler. Etrafta…
Gece yarısı, camdan süzülen yağmur damlaları dışında her yer sessiz. Saatlerdir uykusuzum, belki de kimsenin bilmediği bir gecenin ortasında, sadece ben ve içimdeki o durmak bilmeyen sözcükler. Etrafta uyuyanlar var, ama benim yanımda hep o var: şair olan yanımdan başka bir şey değil. Sanki her damla, bir dizeyi doğuruyor; her rüzgâr, bir şiirin nefesini taşıyor. Bu anlar, sadece kendime ait bir dünyanın kapılarını aralıyor. Yağmur dininceye kadar, belki de hiç dinmeyene kadar.