Bazen anda bile değil, arkamıza baktığımızda yaşadığımızı hissederiz. İnsan, içinden geçtiği yılların sesini duyamaz; bir çocukluğun, bir aşkın, bir ayrılığın ne zaman hatıraya dönüştüğünü fark etmez. Ancak…
Bazen anda bile değil, arkamıza baktığımızda yaşadığımızı hissederiz. İnsan, içinden geçtiği yılların sesini duyamaz; bir çocukluğun, bir aşkın, bir ayrılığın ne zaman hatıraya dönüştüğünü fark etmez. Ancak dönüp geriye baktığında, bütün o durakların kendisini sessizce değiştirdiğini görür. Rüzgâr Gibi Geçti; çocukluğun izlerinden aşkın heyecanına, ayrılığın sızısından içsel arayışlara uzanan bir yolculuğun şiirlerden oluşan haritasıdır. Her şiir, bir duygunun değil; bir zamanın, bir hatıranın ve bir insanın dönüşümünün izini taşır. Bu sayfalarda bazen İstanbul'un yağmurlu sokaklarına, bazen Maraş'ın rüzgârlı tepelerine, bazen de insanın kendi içine açılan sessiz kapılara rastlayacaksınız. Bazı yolculuklar bir yere varmak için değil, geride neler bıraktığımızı anlayabilmek için yaşanır. Ve bazen bütün bir ömür, dönüp bakınca yalnızca bir cümleye sığar: Rüzgâr gibi geçti.