Uzak bir istasyonda duran kara tren, seni bir daha dönmemek üzere aldı götürdü. Şimdi hangi şehirlerin sokaklarında, hangi yalnızlıkların gölgesinde yürüyorsun, bilmiyorum. Hasretin közleri yüreğimi yakarken…
Uzak bir istasyonda duran kara tren, seni bir daha dönmemek üzere aldı götürdü. Şimdi hangi şehirlerin sokaklarında, hangi yalnızlıkların gölgesinde yürüyorsun, bilmiyorum. Hasretin közleri yüreğimi yakarken, dumansız ateşlerin ortasında savrulup duruyorum. Her gece rüyalarıma sızan o ses, her sabah boş bir yatağa uyanmanın acısıyla karışıyor. Hüseyin Emin Öztürk’ün dizeleri, kaybın ve özlemin derin izlerini taşırken, sessiz bir çığlık gibi yükseliyor sayfalardan. Kelimeler, yalnızlığın soğuk duvarlarında yankılanıyor; bazen bir fısıltı, bazen hıçkırık oluyor. Rüya Şiirleri, ayrılığın acısını, umudun kırılganlığını ve insanın içindeki sonsuz boşluğu, sade ama vurucu bir dille anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe, kaybolan bir sevgilinin ardından bırakılan izler, okurun da nefesini kesiyor.
