Günler biriktikçe içimde birikenleri dökme vakti geldi artık. Her satır, benliğimin derinliklerinden süzülüp gelen bir parça gibi. Sessizce, usul usul, kelimelerle örüyorum kendimi yeniden. Kim bilir, belki bu…
Günler biriktikçe içimde birikenleri dökme vakti geldi artık. Her satır, benliğimin derinliklerinden süzülüp gelen bir parça gibi. Sessizce, usul usul, kelimelerle örüyorum kendimi yeniden. Kim bilir, belki bu sayfalar arasında kaybolan bir parçamı bulurum. Ya da sen, beni okurken, kendi yalnızlığına bir ayna tutarsın. Sözcükler ağır ağır dökülüyor kâğıda; her biri, ruhumun bağlarını çözerken attığım bir adım gibi. Beklemediğin bir anda, beklenmedik bir yerde buluşalım mı?