Annenin yokluğunda zaman, bazen bir kuşun kanat sesine, bazen de omuzlara çöken ağır bir yağmura dönüşür. Hasret, her baharda yeniden filizlenen bir çiçek gibi açar gözlerinde; özlem, buğu buğu tüter…
Annenin yokluğunda zaman, bazen bir kuşun kanat sesine, bazen de omuzlara çöken ağır bir yağmura dönüşür. Hasret, her baharda yeniden filizlenen bir çiçek gibi açar gözlerinde; özlem, buğu buğu tüter yüreğinden. Gurbet, uzak diyarlarda bir gölge gibi peşini bırakmazken, bir gün ansızın koşarsın ona – ya da ruhun, kanat çırparak uçmak ister annenin toprağına. O an, gözlerinde biriken her damla, seni ona götüren bir köprü olur. İşte o vakit, annen kendi yansımasını görür göz bebeklerinde; hasretin, özlemin ve bitmeyen sevginin izlerini... Ayrılık, bazen bir şarkı gibi çalar kapıda; bazen de sessizce akar gözyaşlarına. Ama her haliyle, seni ona bağlayan bir iplik gibidir – kopmaz, incelir belki, ama asla yok olmaz.