Orhan Ersoy’un fırçasından dökülen her renk, kendi iç sesinden beslenmiş bir itiraf gibiydi. Tuvaline zorla sıkıştırılmış figürler, boyaların altında ezilmiş duygular değil; doğanın sessiz dilini, sevginin…
Orhan Ersoy’un fırçasından dökülen her renk, kendi iç sesinden beslenmiş bir itiraf gibiydi. Tuvaline zorla sıkıştırılmış figürler, boyaların altında ezilmiş duygular değil; doğanın sessiz dilini, sevginin kırılgan tomurcuklarını ve insanın içindeki çelişkileri samimiyetle yansıtan anlar oldu. Başkalarının beğenisine sunulmak için değil, kendi gerçeğini aramak için çalıştı. Yeşilin altında saklı kalmış umutları, beyazın ardındaki sadeliği, siyahın derinliğinde kaybolan hayalleri hiçbir zaman sıradanlığa teslim etmedi. Bu kitap, onun sanatına ve yaşamına dair izleri sürüyor; ressamın kendi sözleriyle açtığı yolda, geride kalanların peşine düşüyor. Orhan’dan kalan ne varsa, hepsi birer iz, birer soru işareti olarak karşımızda duruyor.
