Bir arkadaşı var, özgürlüğü ve tutsaklığı aynı anda taşıyan; temizliğiyle kirini, sessizliğiyle feryadını. Bardak elindeyken sorar hep: "Ne için varım ben, neyim ben?" Kobani’de savaşmamış, ama Peyman’ın son…
Bir arkadaşı var, özgürlüğü ve tutsaklığı aynı anda taşıyan; temizliğiyle kirini, sessizliğiyle feryadını. Bardak elindeyken sorar hep: "Ne için varım ben, neyim ben?" Kobani’de savaşmamış, ama Peyman’ın son sesi kulaklarında yankılanıp durur. Her seferinde toz toprak içinde uyanır o ses, içindeki boşluğu daha da derinleştirir. Bir yanı uçup gitmek ister, öte yanı toprağa kök salmış gibi ağır. İki arada, bir bardağın kıyısında, kendi varoluşunu tartar durur. Kelimeler yetmez, suskunluk da. Sadece o anlar kalır geriye; ne tamamen özgür, ne de tamamen tutsak.
