“Kimseye kızmadan, sevginin yenebileceği bir oyunda kaybetmeden, yaşıyorum. Yaşıyorum… Kaybetmediğim için… Hâlâ biri tarafından sevildiğimi bildiğim için… Otobanın sessizliği geceme eşlik ederken, darbe almış…
“Kimseye kızmadan, sevginin yenebileceği bir oyunda kaybetmeden, yaşıyorum. Yaşıyorum… Kaybetmediğim için… Hâlâ biri tarafından sevildiğimi bildiğim için… Otobanın sessizliği geceme eşlik ederken, darbe almış boksörün yerde yatışındaki dinginliğe sahibim. Seyirciler gonk sesini beklerken, hayat, âdil olduğunu düşünen bir hakem gibi sayıyor tepemde: Bir… İki… Bir… İki… Bir… İki… Bir… İki… Genç bir aktörün toplum baskısıyla, nasıl psikolojik değişimlere uğrayabileceğini anlatıyor Çağatay Dörtyıldız. Popüler kültüre, sosyolojik farklılıklara esprili bir dille değiniyor. Karakterimizin yavaş yavaş, ısınmakta olan suyun içinde duran kurbağa gibi yok oluşuna tanık oluyoruz. Bu ruhsal durumu cinayete varabilecek ölçüde ilerliyor. Aşk, ölüm, aldatma, kültür çatışması gibi birçok taşın üzerinden sekerek, ama yalın bir anlatımla bizi “seçimler yapmak, yapabilmek” üzerine düşündürüyor Dörtyıldız.