Bir kasabanın gölgesinde, unutulmuş bir marangozun atölyesi sessizce nefes alıyor. Perwerdehiya Rewişti’nin kaleminden dökülen bu kısa ama derinlikli roman, ahşabın kokusuyla karışan anıları, yarım kalan…
Bir kasabanın gölgesinde, unutulmuş bir marangozun atölyesi sessizce nefes alıyor. Perwerdehiya Rewişti’nin kaleminden dökülen bu kısa ama derinlikli roman, ahşabın kokusuyla karışan anıları, yarım kalan hayalleri ve insanın kendi elleriyle şekillendirdiği yalnızlığı anlatıyor. Marangozun tezgâhında biriken tozlar, geçmişin izlerini taşırken, her kesik, her oyma, aslında bir yaşam parçasına dönüşüyor. On altı sayfada yoğunlaşan bu öykü, zamanın nasıl da ellerimizden kayıp gittiğini, geride sadece tahtaya işlenmiş izler bıraktığını fısıldıyor. Sözcükler, tıpkı marangozun aletleri gibi, okurun zihninde ince çizgiler çekiyor; her cümle, bir vida gibi sıkıca yerleşiyor. Kısa ama etkisi uzun sürecek bir yolculuk vaat eden bu eser, sessizliğin içindeki gürültüyü duyurmayı başarıyor.
