Acının içinde bile bir ışık aramak gerek. Yüreğin en derin yaraları zamanla kabuk bağlar, ama o kabukların altında hâlâ kor gibi bir sıcaklık kalır. Hayat, bazen insanı öyle bir köşeye sıkıştırır ki, nefes…
Acının içinde bile bir ışık aramak gerek. Yüreğin en derin yaraları zamanla kabuk bağlar, ama o kabukların altında hâlâ kor gibi bir sıcaklık kalır. Hayat, bazen insanı öyle bir köşeye sıkıştırır ki, nefes almak bile zorlaşır; gururun kırılmasın diye kendine direnir, ayakta kalmak için savaşırsın. Her şey geçicidir aslında: sevdalar, kederler, hatta insanlar... Bir çiçek gibi solar, bir ağaç gibi meyvesini döker, sonra tohumlar yeniden yeşerir. Mezara konmayan kim kaldı ki? Önemli olan, bu geçicilik içinde nasıl bir iz bıraktığındır. Acıyla yoğrulmuş bir hikâye, belki de en güzel masallardan biridir – çünkü sonunda, o ateşin küllerinden yeni bir başlangıç doğar.
