Çocukluğunun sessizliği, yüreğinde donup kalan bir çığlıktı. Sevgi, adını bile duymadığı bir yabancı gibi uzaklarda geziniyordu sanki; annesinin ilgisizliği, babasının soğuk nefesiyle birlikte. Küçük elleriyle…
Çocukluğunun sessizliği, yüreğinde donup kalan bir çığlıktı. Sevgi, adını bile duymadığı bir yabancı gibi uzaklarda geziniyordu sanki; annesinin ilgisizliği, babasının soğuk nefesiyle birlikte. Küçük elleriyle tutunmaya çalıştığı hayaller, bir bir dökülüp gitti avuçlarından. "Nerede o sıcak kucaklar, nerede koruyan bir ses?" diye sormadan edemiyordu. Büyüdükçe anladı ki, sevgisizlik de bir mirastı ve o da farkında olmadan etrafa saçmaya başlamıştı bu soğuğu. Şimdi dönüp bakıyor, o küçük çocuğa sesleniyordu içinden: "Seni anlayamadığım için, affet beni.