Çocukluğunda yabanıl bir keçi gibiydi; toplumun cilalı yüzüne uyum sağlamak, ona hep uzak ve imkânsız gelmişti. Medeniyet denen şey, aslında gülüp ağlayan maskelerin ardına gizlenmiş bir uçurumdu sanki…
Çocukluğunda yabanıl bir keçi gibiydi; toplumun cilalı yüzüne uyum sağlamak, ona hep uzak ve imkânsız gelmişti. Medeniyet denen şey, aslında gülüp ağlayan maskelerin ardına gizlenmiş bir uçurumdu sanki. Herkesin aynı ritme ayak uydurduğu bu dünyada, o kendini hep dışarıda, kenarda kalmış hissetti. İçindeki o vahşi, özgür sesi bastırmak yerine, ona kulak vermeye karar verdi. Belki de gerçek evcilik, insanın kendi yabanıl doğasını kabul etmesinden geçiyordu.
