Vakıflar, Osmanlı toplumunun hukukî, iktisadî ve sosyal yapısını şekillendiren temel kurumlardan biri olarak, İslâm hukukunun uygulama alanlarını anlamada merkezi bir konuma sahiptir. Bu çalışma, Osmanlı…
Vakıflar, Osmanlı toplumunun hukukî, iktisadî ve sosyal yapısını şekillendiren temel kurumlardan biri olarak, İslâm hukukunun uygulama alanlarını anlamada merkezi bir konuma sahiptir. Bu çalışma, Osmanlı döneminde kaleme alınmış risaleler üzerinden zürrî vakıflara dair özgün bir hukukî meseleyi merkeze almakta; “çocukların çocukları” lafzının vâkıfın kızından olan torunları kapsayıp kapsamadığı tartışmasını fıkhî arka planıyla birlikte incelemektedir. Hatibzâde, Kemalpaşazâde ve İbn Nüceym’e ait risaleler bağlamında yürütülen analiz, klasik fıkıh düşüncesinde lafız–mana ilişkisini ve mezhep içi yaklaşım farklılıklarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Yüksek lisans tezine dayanan bu eser, vakıf hukukunun teorik derinliğini ve Osmanlı ilmî geleneğindeki tartışma zenginliğini görünür kılmayı hedeflemektedir.