Akdeniz’in dalgaları, Süveyda kıyılarına minicik bir bedeni taşıdığında, sessiz bir çığlık tüm dünyaya yayılmalıydı. Aycan’ın cansız bedeni, küresel güçlerin "ilerleme" ve "özgürlük" adına Ortadoğu’ya…
Akdeniz’in dalgaları, Süveyda kıyılarına minicik bir bedeni taşıdığında, sessiz bir çığlık tüm dünyaya yayılmalıydı. Aycan’ın cansız bedeni, küresel güçlerin "ilerleme" ve "özgürlük" adına Ortadoğu’ya dayattığı düzenin acımasız yüzünü gözler önüne seriyordu. Oysa bu vahşet karşısında vicdanlar körelmiş, kulaklar sağırlaşmıştı. İnsanlık, kendi yarattığı medeniyetin gölgesinde nasıl da çaresizce sürükleniyordu. Merhamet duygusu felç olmuş, tepkiler ise yalnızlık içinde kaybolup gidiyordu. Bu körleşen vicdanlar, zalimliğin sıradanlaştığı bir çağa teslim olmuş, çoraklaşan zihinlerle birlikte çöküşün eşiğine sürükleniyordu. Aycan’ın hikâyesi, sadece bir çocuğun değil, tüm bir coğrafyanın sessiz çığlığıydı.
