Gece, sessizliğin üzerine inen bir kamçı gibi çöktüğünde, nefes almak bile zorlaşır. Solukların kesildiği, karanlığın her şeyi yuttuğu o anlarda, bir yerlerde bir çığlık yükselir. Belki bir kedinin ürkek…
Gece, sessizliğin üzerine inen bir kamçı gibi çöktüğünde, nefes almak bile zorlaşır. Solukların kesildiği, karanlığın her şeyi yuttuğu o anlarda, bir yerlerde bir çığlık yükselir. Belki bir kedinin ürkek sesidir bu, belki de atmosferin kendi zindanında hapsolmuş bir haykırış. Issızlık, yalnızca dışarıda değil, içimizde de büyür; her şeyin opaklaştığı, anlamların bulanıklaştığı bir bahçede kayboluruz. Selen Barın’ın kelimeleri, bu karanlıkta bir ışık huzmesi gibi beliriyor. Sayfalar arasında dolaşırken, itinayla parçalanmış duyguların, yarım kalan hikâyelerin izini sürüyoruz. Her cümle, bir patırtı, bir sızı, bir anlık aydınlık vaadi taşıyor. Kim bilir, belki de bu bahçe, aslında hepimizin içinde sakladığı o gizli köşedir – ne tamamen aydınlık, ne de büsbütün karanlık.